Του Χρήστου Μαυρίκιου.

Θα αναφέρω και εγώ τις προσωπικές μου εμπειρίες από τις Άλπεις και νομίζω ότι έχουν κάποια ιδιαιτερότητα αφού κατά κάποιο τρόπο έτρεξα κάποιο κομμάτι 3 αγώνων (UTMB,CCC,UTCC).

Αρχικά ξεκίνησα  το UTMB με αρκετή βροχή αλλά όχι ιδιαίτερο κρύο ή λάσπη. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι λίγες ώρες πριν την εκκίνηση ενίσχυσα τον εξοπλισμό μου με ένα καλό δρομικό γκορετεξ αφού σκεπτόμενος αναλογικά σε σχέση με πέρσι τις πιθανές καιρικές συνθήκες που θα συναντούσαμε το βράδυ στις ψηλές κορυφές, έκρινα ότι το αντιανεμικό που διέθετα ήταν ανεπαρκές.
Ο αγώνας προχωρούσε σύμφωνα με το πλάνο που είχα καταστρώσει και ένιωθα αρκετά άνετα. Είχα προγραμματίσει να τρέξω οικονομικά την πρώτη νύχτα και μετά το Κουρμαγιέρ να «κυνηγήσω" με περισσότερο φανατισμό. Φτάνω λοιπόν σε 3:30 στο σταθμό που είναι στο 31km. Με την είσοδο μου στο σταθμό δεν με σταμάτησε κανείς, κατά την διάρκεια του ανεφοδιασμού δεν μου είπε κανείς τίποτα αλλά και κατά την έξοδο μου από το σταθμό πάλι τίποτα.

Εντελώς τυχαία καθώς απομακρυνόμουν από το σταθμό είδα τον Κίλιαν σταματημένο και έτσι γύρισα πίσω. Τα μεγάφωνα δεν είχαν καμία ενημέρωση στα αγγλικά και έτσι έπρεπε εγώ να βρω κάποιον που να μιλάει λίγα αγγλικά για να καταλάβω τι έγινε. Τελικά βρήκα έναν εθελοντή και μου είπε ότι ο αγώνας σταματάει γιατί έπεσε ένα βουνό και ότι δεν πρόκειται να συνεχιστεί  ούτε από άλλη διαδρομή ούτε άλλη ώρα. Απογοητευμένος επιβιβάστηκα σε ένα από τα πούλμαν που μας περίμενε και γύρισα Σαμονί. Εκεί ένας άλλος εθελοντής μας είπε ότι μπορούμε να πάμε και να πάρουμε τις τσάντες με τα πράγματα που είχαμε αφήσει για το Κουρμαγιέρ και την επόμενη μέρα να δώσουμε το τσιπάκι και να πάρουμε το 20ευρω.

Πήρα τα πράγματα μου , έβγαλα τα βρεγμένα και λασπωμένα, έβαλα τη δεύτερη «αγωνιστική» αλλαξιά που είχα και αποφάσισα αφού ο αγώνας ακυρώθηκε από το να κάθομαι και να κλαίω να κάνω αυτό για το οποίο ήρθα. Να τρέξω δηλαδή. Εκείνη τη στιγμή ο CCC δεν είχε διακοπεί ακόμα και θα ήταν εύκολο και ασφαλές να τρέξω τη διαδρομή με αντίθετη φορά.
Το ότι θα συναντούσα που και που αθλητές του CCC που εκείνη τη στιγμή όδευαν προς τον τερματισμό με έκανε να νιώθω σίγουρος ότι τουλάχιστον δεν θα χαθώ. Εξάλλου στη διαδρομή έτρεχε και ο Γιάννης ο Μπάγιος  οπότε θα έκανα μια καλή προπόνηση μέχρι να τον συναντήσω και μετά θα γύρναγα μαζί του. Μέχρι το καταφύγιο του Φλεζέρ που είναι το τελευταίο του αγώνα και 6-7 km από τον τερματισμό δεν παρατήρησα κάτι ιδιαίτερο εκτός από ομίχλη σε κάποια σημεία. Βέβαια οι αθλητές που συναντούσα ήταν «κάπως» αλλά εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί.

Από το Φλεζερ και μετά (με φορά προς Βαλορσιν εννοώ)  ο απόλυτος χαμός. Αν δεν ήταν να συναντήσω το Γιάννη θα είχα γυρίσει πίσω από το πρώτο χιλιόμετρο. Καταρχάς δεν υπήρχε μονοπάτι. Ήταν όλο ένας τεράστιος χείμαρρος τον οποίον έτεμναν κατά διαστήματα άλλοι χείμαρροι. Αέρας, ομίχλη, κρύο και βροχή.
Ο μοναδικός τρόπος προσανατολισμού σε πολλά σημεία ήταν οι φακοί των άλλων τους οποίους απλώς ακολουθούσες. Οι περισσότεροι αθλητές έτρεμαν από το κρύο ενώ κάποιοι με υποθερμία έτρεμαν ξαπλωμένοι μέσα στα νερά κι αν δεν είχαν σταματήσει καμιά δεκαριά αθλητές στον κάθε ένα αμφιβάλλω αν θα την γλίτωναν.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφέρω άλλα περιστατικά, απλώς θα επισημάνω το απαράδεκτο γεγονός να έχω συναντήσει διασώστες , να προσπαθώ να τους ενημερώσω για κάποιο συμβάν και να μην ξέρουν στοιχειώδη αγγλικά. Έλεος! Διεθνής αγώνας είναι με αθλητές από 55 χώρες.

Ευτυχώς μετά από λίγο συνάντησα το Γιάννη και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Η θητεία μου στο CCC κράτησε γύρω στις 5 ώρες και εκεί που νόμιζα ότι τρέξιμο τέλος, βλέπω ένα μήνυμα (μόνο στα γαλλικά) το οποίο έλεγε ότι από τις 6:30 ξεκινάνε πούλμαν για έναν άλλο αγώνα που θα αντικαταστήσει το UTMB. Εκνευρισμένος από τις παλινωδίες της διοργάνωσης αποφασίζω αρχικά να μην τρέξω. Δεν έχω στεγνά ρούχα, έχω ήδη τρέξει από εδώ και από εκεί 8-9 ώρες μέσα σε άθλιες συνθήκες, δεν έχω κοιμηθεί και είναι 5:30 το πρωί. Τελικά αλλάζω γνώμη ξεπλένω με καυτό νερό τα ρούχα μου (είναι που είναι βρεγμένα , να είναι τουλάχιστον ζεστά) , δανείζομαι και μια βερμούδα από το Γιάννη και κατευθύνομαι στα πούλμαν. Ο αγώνας που έτρεξα μετά δεν είχε κανένα ενδιαφέρον και σχεδόν όπως όλοι τον έτρεξα με το σκεπτικό «είμαι που είμαι εδώ , ας τον τρέξω».

Προσωπικά πιστεύω ότι ο αγώνας του Σαββάτου ήταν μια ξεπέτα των διοργανωτών για να μην γκρινιάζει ο κόσμος. Επίσης πιστεύω ότι το σενάριο διακοπής του αγώνα ήταν το πιθανότερο σενάριο στα μυαλά των διοργανωτών από την ώρα της εκκίνησης. Γι’ αυτό άλλωστε είχανε έτοιμα πούλμαν και οδηγούς για 2300 αθλητές μέσα στη νύχτα σε δυο σταθμούς σχεδόν απίκο. Για τον ίδιο λόγο βέβαια οι τσάντες μας δεν μεταφέρθηκαν ποτέ Κουρμαγιέρ. Απλώς τα λεφτά είναι πολλά και πολλά μάτια δεν θα έβλεπαν πολλά λογότυπα αν δεν υπήρχε το μπαμ της εκκίνησης και οι πρώτες 2-3 ωρίτσες αγώνα. Ακόμα κι αν είχε γκρεμιστεί το μισό Mont Blanc, μια εβδομάδα πιο πριν, τα πρώτα ασφαλή χιλιόμετρα πάλι θα τα τρέχαμε. Ο αγώνας δεν αξίζει τη φήμη που έχει και οι διοργανωτές έδωσαν ρεσιτάλ ασέβειας απέναντι στους αθλητές.