Well, well, well!
Ποια η σχέση μου με το τρέξιμο και τον αθλητισμό γενικότερα;

Στα 16 μου, το 1994 δηλαδή, ξεκίνησα «συστηματική» ποδηλασία, με πολλά, καθημερινά χλμ. Ήμουν τυχερός, καθώς στη μικρή, επαρχιακή πόλη που ζούσα οι δρόμοι ήταν παντού, ήταν άδειοι, η φύση υπέροχη, ο αέρας πεντακάθαρος. Εννοείται πως δεν άνηκα σε κανένα σύλλογο (δεν υπήρχε άλλωστε…), πως δεν είχα ιδέα από προπονήσεις κτλ. Απλά γούσταρα να γράφω χλμ στη φύση…

Το 1999, τρέχοντας για κανά 7-8λεπτο να προλάβω το ραντεβού με τη Μαρία, απλά κατέστρεψα τους quads μου. Με μόλις 8 λεπτά! Ο εγωισμός μου θίχτηκε. «Πώς είναι δυνατόν…έχω κάνει χιλιάδες χλμ στο ποδήλατο και δεν μπορώ να τρέξω ούτε 5 λεπτά;;!!...». Ναι, αυτό ήταν. Η επόμενή μου προπόνηση θα ήταν τρέξιμο και όχι ποδήλατο. 5 λεπτά στο βουνό, την επομένη απλά χάλια. Να πονάω π-α-ν-τ-ο-ύ…

Τα 5 λεπτά έγιναν 8, τα 8 έγιναν 15. Μέχρι εκεί, καλά. Ακόμα δεν είχε γίνει το «κλικ».

Καλοκαίρι ‘99, διακοπές, χωρίς το ποδήλατό μου, και να έχω φρικάρει…Δεν είχα ξανατρέξει για αρκετές μέρες…Τι να κάνω; Θα δοκιμάσω να τρέξω…..

Τέλος πάντων, έγινε το κλικ, σταδιακά άρχισε να μας τραβάει το τρέξιμο λίγο περισσότερο από το ποδήλατο. Μας άρεσε, κατεβαίναμε ακόμα και στις δουλειές και στις συναντήσεις μας τρέχοντας!

Μέχρι το 2002, τρέχαμε σαφώς χωρίς κανένα πρόγραμμα, χωρίς να έχουμε ιδέα από αγώνες, αν γίνονται και που, τίποτα (κάτι είχαμε ακούσει μόνο για τον μαραθώνιο, «τι τρέχουν οι τρελοί...»). Όταν είχαμε όρεξη, βγαίναμε στο βουνό και τρέχαμε, από 20’ ως 1-1.30’. Μόνο που, στους δυο προηγούμενους μαραθωνίους, είχαμε μπει χωρίς register για μερικά χλμ, 20 νομίζω, και πλέον ένας αδιόρατος στόχος είχε αρχίσει να δημιουργείται. Το 2002 λοιπόν, τρέξαμε στον Γύρο Πάρνηθας, τυχαία. Ενθουσιάστηκα, δεν φανταζόμουν ότι υπήρχε τόσος κόσμος (~350 συμμετοχές, τότε…) που τρέχει. Το γεγονός ότι η Μαρία βγήκε πρώτη, ήταν ένα κίνητρο για λίγη προπόνηση παραπάνω ως το μαραθώνιο του Νοεμβρίου!

Τα υπόλοιπα, λίγο πολύ γνωστά. Τρέχουμε συνεχώς, μας αρέσει να κατεβαίνουμε σε λαϊκούς, να βλέπουμε φίλους και να γνωρίζουμε άλλους. Προπονούμαστε σχεδόν πάντα στον Υμηττό, από τις αρχές της «σταδιοδρομίας» μας (σε πολλά «»»»!), ακόμα και τα χαλαρώματα εκεί τα κάνουμε. Είναι κοντά, αλλά κυρίως είναι τα αισθήματα που έχεις στο βουνό. Μεταξύ μας, καταλαβαινόμαστε, αλλά σε έναν τρίτο πώς να το περιγράψεις; Είναι η ησυχία το σημαντικότερο στοιχείο που το κάνει τόσο ωραίο; Είναι ο καθαρός αέρας, τα πουλιά που ακούγονται; Ή μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο στην επαφή με τη φύση, που δυσκολευόμαστε να το προσδιορίσουμε; Ακόμα δεν έχω βρει την απάντηση. Το γεγονός είναι ότι κάθε, μα κάθε φορά που ανεβαίνω εκεί για προπόνηση (και σε οποιοδήποτε άλλο βουνό τύχει να βρεθώ), το ευχαριστιέμαι πολύ. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διαδρομή εδώ στον Υμηττό, που επειδή με βολεύει, την τρέχω συχνά. Σίγουρα την έχω κάνει εκατοντάδες φορές τόσα χρόνια, μα πάντα, όταν επιστρέφω, αισθάνομαι αδιόρατα πως έχω κάνει κάτι καινούριο…

Χαίρομαι πάντως, που τα τελευταία χρόνια έχω γνωρίσει αρκετούς που μοιράζονται αυτά τα αισθήματα.