Μέρος 3ο
-Mike Styllas (a.k.a. “The Greek”) - is the ultimate human specimen. He lives on raw garlic and olive oil*. Απλή αλλά όλο νόημα περιγραφή! Αλήθεια, τροποποιείς τη διατροφή σου ανάλογα με τους στόχους σου; Υπάρχει κάτι που προσέχεις γενικά;
Όχι δεν αλλάζει η διατροφή με τους στόχους. Η εμπειρία έχει δείξει ότι η διατροφή θέλει και αυτή την προπόνηση της. Όταν ο οργανισμός είναι υπό πίεση, δηλαδή μετά από αρκετά χιλιόμετρα τρεξίματος ή εκεί επάνω στα βουνά όπου ζορίζεται με το σκαρφάλωμα και το μεγάλο υψόμετρο, χρειάζεται πολλές θερμίδες που να μεταβολίζονται εύκολα και υγρά.
Η πηγή αυτών μπορεί να είναι διαφορετική για τον καθένα. Μέσα από όλα αυτά (αγώνες τρεξίματος, αναρριχήσεις, πολυήμερες διασχίσεις με σκι, αποστολές στο εξωτερικό, κλπ) έμαθα τι δουλεύει καλύτερα για μένα, στη ζέστη, στο κρύο και στο μεγάλο υψόμετρο και τα χρονικά διαστήματα που χρειάζομαι να παίρνω θερμίδες. Δεν υπάρχει “άσε για μετά” αλλά “να πίνεις πριν διψάσεις και να τρως πριν πεινάσεις”, γιατί πολλές φορές το μετά είναι πλέον πολύ αργά.
Όσον αφορά το ίδιο το φαγητό, δεν είμαι λάτρης των gel, power bars και όλων αυτών των προϊόντων, αλλά προτιμώ το φυσικό φαγητό. Η δίαιτα και η ρουτίνα της είναι η ίδια σε ότι και να κάνω πάντα στην πλευρά της πρόληψης (δηλαδή στα πριν). Ιδιαίτερα στις αποστολές στο εξωτερικό πάντα κουβαλάω μαζί μου, ελαιόλαδο, ελιές και χαλβά. Το σκόρδο είναι φάρμακο για το υψόμετρο. 
Το 2002 στην αποστολή του Dhaulagiri οι Αμερικάνοι είχαν πάθει πλάκα με τη δίαιτα μου και κυρίως επειδή πάνω από τα 7000 μέτρα έπινα σκέτο ελαιόλαδο και από εκεί βγήκε και η παραπάνω δήλωση. Στην αποστολή του Έβερεστ είχαμε πολλαπλές επισκέψεις από μέλη άλλων αποστολών προς αναζήτηση ελαιόλαδου και άλλων μεσογειακών εδεσμάτων, μαγαζί να ανοίγαμε θα είχαμε βγάλει τα έξοδα για μία ακόμα αποστολή!
Τη διατροφή δεν τη προσέχω μόνο στην περίοδο των αγώνων ή των αποστολών αλλά πάντα, απλά και καλά πράγματα.
- Τι σε κρατά σε εγρήγορση;
Πάντως όχι οι στόχοι αλλά η διαφορετικότητα των καταστάσεων. Πάντα υπάρχει κάτι που δεν δοκίμασες, κάτι που δεν είδες έστω και στο μέρος που μπορεί να έχεις επισκεφτεί χιλιάδες φορές. Αυτό που υπάρχει σίγουρα και κινεί τα πράγματα είναι η διάθεση να μοιράζομαι με καλούς φίλους νέες απρόσμενες περιπέτειες στη φύση, με οποιοδήποτε μέσο και σε οποιοδήποτε μέρος.
- Ποια η προπονητική σου προσέγγιση όταν έχεις στόχο αγώνες όπως το Badwater 135 στο Death Valley, το Iditasport 130 στην Αλάσκα ή το Annapurna Mandala Trail 150 miler στο Νεπάλ;
Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπεις τον εαυτό σου να μεταμορφώνεται σε διάστημα μηνών. Όταν είχα σκεφτεί να τρέξω των Badwater 135 όλοι οι φίλοι μου στο Corvallis με είχαν πάρει για τρελό (the crazy Greek).
Ο μεγαλύτερος αγώνας που είχα συμμετάσχει μέχρι τότε ήταν 80km (50 miles) και ήταν όντως ένα μεγάλο βήμα. Δρομείς που είχαν τρέξει και τερματίσει τον Western States 100 και άλλους παρόμοιους αγώνες δεν σκεφτόταν καν να συμμετάσχουν. Αλλά επειδή πάντα είχα μία αναρχική προσέγγιση σε πολλά πράγματα και δεν μου αρέσει να μυθοποιούνται πράγματα και καταστάσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν σέβομαι τη γνώμη των άλλων, είπα να δοκιμάσω την τύχη μου.Να μάθω μόνος μου πόσο δύσκολος είναι ένας τέτοιος αγώνας.
Η φιλοσοφία ήταν απλή ένα βήμα τη φορά και όσο πάει, χωρίς στόχους και προσδοκίες και μακριά από το σκεπτικό αποτυχία ή επιτυχία. Όταν δήλωσα συμμετοχή να τρέξω στον Badwater είχα 4 μήνες μπροστά μου.
Αφού το χώνεψα αυτό, μετά ήρθε η εποχή της προπόνησης με σχεδόν καθημερινές προπονήσεις (10 – 15 km την ημέρα), οι οποίες στο διάστημα τεσσάρων μηνών που είχα βάλει ως περίοδο προετοιμασίας έφτασαν να είναι 140 – 180 km την εβδομάδα, παράλληλα με μεθόδους visualization και πολύ σάουνα (heat training).
Το visualization ήταν απλά να διαβάζω ότι περιγραφή μπορούσα να βρω για τον αγώνα και να μάθω πως ο ανθρώπινος οργανισμός ανταπεξέρχεται σε τόση υπερβολική ζέστη. Το πρώτο crash test έγινε το Μάη του 2000 όταν πήγα στο Death Valley να τρέξω τον αγώνα σε τρία στάδια των 40 μιλιών, ώστε να εξοικειωθώ με τη διαδρομή και φυσικά με τη ζέστη. Όταν έφτασα στο Death Valley και βγήκα από το αυτοκίνητο απλά είπα στον εαυτό μου:
- Mike, τώρα τη γαμ*σαμε.
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω από τη ζέστη (40οC) και ήταν ακόμα Μάης, που να έρθουν οι κάψες του Ιουλίου. Τελικά επειδή το μυαλό οδηγεί το σώμα, οι προπονήσεις βγήκαν όσο καλύτερα θα μπορούσαν και μπορώ να ομολογήσω ότι τις τρεις εκείνες ημέρες πέρασα πολύ ωραία γνωρίζοντας υπέροχους ανθρώπους.
Αυτό που μου έχει μείνει από το training camp του Badwater ήταν ο θαυμασμός των Αμερικάνων δρομέων για το Γιάννη Κούρο “The Greatest Ultra Runner of All Times” έλεγε ο Chris Kostman διοργανωτής του αγώνα. Όταν ήρθε η ώρα του αγώνα σχεδόν όλα πήγαν σύμφωνα με το αρχικό μου πλάνο (ποσότητες νερού, αλάτι, ηλεκτρολύτες, τα γλυκά που είχε στείλει η Αρετή από την Ελλάδα κλπ).
Όσο τηρούσα το πρόγραμμα μου όλα έβαιναν καλώς. Μόλις ενθουσιάστηκα λίγο γιατί μετά τις 15 ώρες είχα αρχίσει να περνάω κόσμο και να φλερτάρω με την πρώτη δεκάδα, τα πράγματα πήραν άλλη τροπή.
- Και σου είπα ρε βλάκα θα αλλάζουμε κάλτσες κάθε 50 χιλιόμετρα.
- Δεν το έκανα
- Τώρα πάρε μαζί με την κάλτσα και λίγες στιβάδες από δέρμα σου και τα νύχια σου και περίμενε να σου “φτιάξουν” τα πόδια. Ήρθε η νοσοκόμα μου περιποιήθηκε τις πληγές και μετά από τρεις ώρες ακινησίας, άντε τρέχα ξανά. Ξέχνα τη θέση, απλά τρέχα και κάνε ότι είπαμε…
Αυτές οι συζητήσεις λάμβαναν χώρα συνέχεια στο κεφάλι μου, και κατάφερα μετά από 42 και κάτι ώρες να τερματίσω…και να συνεχίσω μέχρι την κορυφή του Mount Whitney σε μία συνεχόμενη 55ωρη προσπάθεια. Η προπόνηση απέδωσε καρπούς.
Ίδια τακτική στην προπόνηση ακολούθησα και στους υπόλοιπους μεγάλους αγώνες και τα αποτελέσματα ήταν απροσδόκητα καλύτερα. Καλή προπόνηση και στόχος στην καλύτερη των περιπτώσεων ο τερματισμός. Όταν προσπάθησα να βάλω χρονικά όρια και άλλα τέτοια πράγματα στον εαυτό μου απλά πάτωσα και έκτοτε σταμάτησα να ασχολούμαι με χρόνους. Είπαμε, ότι δουλεύει καλύτερα για τον καθένα.
-Λαμβάνοντας σε τόσο δύσκολους αγώνες μέρος όντας ένας από τους νεότερους συμμετέχοντες (26- 28 ετών), έχεις σκεφτεί να συμμετάσχεις πλέον στο Σπάρταθλον ή σε άλλους αγώνες ultra trail; Ποιοι οι απώτεροι στόχοι σου;
Το Σπάρταθλον το έχω δοκιμάσει ήδη, αλλά και αυτό αποδείχτηκε ένα πολύ καλό μάθημα. Όταν λοιπόν κάνεις κάποια μεγάλα πράγματα αρχίζεις και νιώθεις ότι είσαι superman και παίρνεις τον αμανέ λίγο ψηλά. Βλέπεις, η σύνεση είναι η μεγαλύτερη αρετή, αλλά τελικά δύσκολο πράγμα να είσαι πάντα φρόνιμος.
Το 2002 ήταν μία φοβερή χρονιά. Μάρτιος Annapurna Mandala Trail στο Νεπάλ, 350km, μετά κατευθείαν αποστολή στο Dhaulagiri (8167m) με τρεις προσπάθειες για την κορυφή, φτάσαμε μέχρι τα 7700m.
Μετά από τρεις περίπου μήνες επιστροφή στην Ελλάδα τέλη Μαΐου ελαφρύτερος κατά δώδεκα κιλά. Μετά για ξεκούραση το έριξα στην αναρρίχηση στην Αστράκα, Όλυμπο και Παρνασσό ναι πήγα και μία μόνο ημέρα στη θάλασσα για μπάνιο και από αρχές Ιουλίου άρχισε η προπόνηση για το Σπάρταθλον.
Επειδή ήταν καλοκαίρι και η άσφαλτος δεν μου έκανε πολύ αίσθηση έκανα το μεγαλύτερο τμήμα της προετοιμασίας γύρω από το Όλυμπο τρέχοντας περισσότερο στα μονοπάτια παρά σε ίσια τμήματα μεγάλου μήκους όπως απαιτεί το Σπάρταθλον.
Τελικά προετοιμαζόμουνα για λάθος αγώνα. Το Σεπτέμβριο αντί για ξεκούραση (taper off κατά τους επιστημονικούς όρους) είπα να τρέξω και τον Ορειβατικό Μαραθώνιο του Ολύμπου, ο οποίος βγήκε άνετα κοντά στις 5 ώρες, αλλά στα τελευταία 10 χιλιόμετρα στον Εννιπέα κάτι δεν μου πήγαινε καλά, ένιωθα να ζορίζομαι παραπάνω από το κανονικό. Μετά είπα να ξεκουραστώ και λίγο, αλλά πόσο να ξεκουραστείς για 20 ημέρες.
Μία ημέρα πριν την εκκίνηση του Σπάρταθλον βρήκα τον Βασίλη Χαλκιά τον οποίο και θαύμαζα από παλιά ως δρομέα (είχε και μία τρίτη θέση στο Σπάρταθλον). Μείναμε μαζί στο ξενοδοχείο και εύλογα ρώτησε για την προπόνηση. Του είπα τι είχα κάνει, μου είπε ότι άμα φτάσω στην Κόρινθο (80km) να αισθάνομαι ικανοποιημένος.
Του είπα ότι ένιωθα πολύ καλά και στον εαυτό μου ψιθύρισα “τι να μασήσω σε 9 ώρες θα έχω περάσει την Κόρινθο”. Δεν μου είπε τίποτα άλλο, τελικά στην Κόρινθο εγκατέλειψα. Ο παλιός είναι αλλιώς. Μάλλον το είχα παρακάνει για 8 μήνες. Έκανα να τρέξω αγώνα πάνω από ένα χρόνο.
Το Σπάρταθλον είναι ένας ιστορικός και πολύ ιδιαίτερος αγώνας που θα ήθελα πολύ να τερματίσω. Τώρα όμως ξέρω τι απαιτεί όσον αφορά τον όγκο της προπόνησης και την απαιτούμενη προσήλωση, αλλά δεν είμαι έτοιμος να θυσιάσω το χρόνο και την απαιτούμενη ενέργεια γιατί το ενδιαφέρον μου είναι κυρίως σε δύσκολες τεχνικές αναβάσεις σε ψηλά βουνά. Μπορεί να περιμένει μερικά χρόνια ακόμα.
Συνεχίζεται...
(φώτο επάνω: It was a bit cold...frostbite. Tibet 2003)
