Είμαι 30 χρονών και η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να τρέχω, μάλλον ήταν κάπου στην Τρίτη δημοτικού! Και όσο για τον λόγο, «για να μην τα σπάω στο σπίτι» όπως έλεγε ο πατέρας μου.
Έτσι, τα λιγοστά πρώτα βήματα γίνονται βαριά συνήθεια και ο στόχος της δυσδιάκριτος, «γιατί τρέχω;» το ερώτημα που πηγαινοέρχεται στο μυαλό μου παρέα με την κούραση. Τι είναι αυτό που με κρατάει και με κάνει να φαντάζω γραφικός στο βλέμμα του αμύητου;

Η απάντηση στο ερώτημα είναι αχνογραμμένη σχεδόν δυσανάγνωστη, έως ότου μια τυχαία (ή και μη) μακροχρόνια διακοπή της άθλησης να την καταστήσει οφθαλμοφανή. Τρέχω για να νιώσω γίγαντας, για να μείνω νέος και υγιείς, για να εκτονωθώ, για να ξεχάσω έστω και για μια στιγμή. Ο αθλητισμός είναι στάση ζωής και κοινωνικοποίησης, αφού ωριμάζοντας ξεφεύγεις από την πορεία του ανταγωνισμού, οι προπονήσεις μεταμορφώνονται σε συναντήσεις και εκεί είναι που τα βουνά φωνάζουν παρόν.

Η πρώτη επαφή με το ορεινό τρέξιμο είχε την υπογραφή του Μαυρίκιου Χρήστου (ναι αυτού με το μαντίλι). Με «έψησε» χωρίς πολύ κόπο αφού κατά κανόνα μια αλλαγή σε ανανεώνει και σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα πιο ολοκληρωμένα. Οι αγώνες βουνού δεν έχουν το άγχος αυτών του στίβου και τα κίνητρα δεν είναι τόσο η νίκη όσο η εμπειρία.
Αλλά η στροφή προς το ορεινό τρέξιμο δεν ήταν τόσο αυτονόητη. Έπρεπε πρώτα να συνειδητοποιήσω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τους αγώνες στίβου και την ψυχολογία μου, όταν βρέθηκα να ανεβάζω σφυγμούς και να ιδρώνω καθήμενος στον καναπέ και βλέποντας παγκόσμιο πρωτάθλημα ανοικτού στίβου!

Σήμερα το βουνό έχει γίνει διέξοδος και οι στόχοι διαμορφώνονται με απλά κριτήρια όπως η υγεία και η παρέα. Οι ρυθμοί της καθημερινότητας και της εργασίας είναι τόσο μεγάλοι που δυστυχώς ο χρόνος που περισσεύει για προπονήσεις είναι ελάχιστος και αναγκαστικά οι στόχοι προσγειώνονται σε εφικτά επίπεδα. Για τους παραπάνω λόγους προσπαθώ οι αγώνες που τρέχω- και οι οποίοι επομένως μου δίνουν κίνητρο για προπόνηση- να είναι καλά οργανωμένοι (άρα και ασφαλείς) και να μην έχουν «πολλάαααα» χιλιόμετρα.

Όσο για προπονητικές συμβουλές … Μετά από χρόνια τραυματισμών και υπερκοπώσεων έχω καταλήξει στο ότι ο «καλύτερος προπονητής είναι ο εαυτός σου» γιατί αυτός σε καταλαβαίνει καλύτερα από όλους. Όταν στόχος είναι η μακροχρόνια άθληση και όχι ο πρωταθλητισμός τότε είναι καίριο να τερματίζει κανείς κάθε αγώνα ακμαίος, αφού η υπερκόπωση κουράζει τον αθλητή πρώτα ψυχολογικά και ύστερα σωματικά.
Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα πρωταθλητών που μετά από χρόνια πιεστικής αγωνιστικής προπόνησης έχασαν κάθε ενδιαφέρον για το οτιδήποτε είχε να κάνει με άθληση.

Πρακτικά ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στο ορεινό τρέξιμο είναι τα υποδήματα και η τροφοδοσία. Οι προπονήσεις αλλά και οι αγώνες βουνού έχουν την τάση να είναι πολύωρες και άρα οι απαιτήσεις για νερό, θερμίδες και ένα καλό παπούτσι είναι επιτακτικές.

Είναι ακόμα νωπή η μνήμη της πρώτης χρονιάς που έτρεξα στον μαραθώνιο του Ολύμπου αφού, όντας αθλητής του στίβου, φόρεσα ένα ζευγάρι NIKE air και σύντομα κατάλαβα την καταστροφή που επρόκειτο να συμβεί! (Μια εμπειρία που εκείνο το καλοκαίρι θυμόμουν κάθε φορά που κοίταγα τα νύχια του ποδιού μου! Μια εμπειρία που ευτυχώς η SALOMON με έκανε να ξεχάσω…). ο σωστός λοιπόν εξοπλισμός δεν βοηθάει μόνο στην βελτίωση της χρονικής επίδοσής αλλά κατά κύριο λόγο στην ασφάλεια και ευχαρίστηση του τρεξίματος.

Ο αθλητισμός είναι το χόμπι μου και δεν θα μπορούσε εξάλλου να είναι κάτι διαφορετικό. Στην Ελλάδα οι επαγγελματίες αθλητές είναι πολύ λίγοι και στον στίβο ειδικότερα ανύπαρκτοι! 
Δουλεύω ως μηχανολόγος μηχανικός με μεταπτυχιακά πολιτικού μηχανικού κάνοντας εργαστηριακά μαθήματα στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών αλλά και ως τεχνικός υπεύθυνος του Εργαστηρίου Μηχανικής και Τεχνολογία Υλικών με την ταυτόχρονη διατήρηση τεχνικού γραφείου οικοδομοτεχνικών έργων στην Πάτρα.
Η δουλειά με απασχολεί τις περισσότερες ώρες της ημέρας και τον τελευταίο καιρό η προπόνηση έχει γίνει κάτι άγνωστο. Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει η άσκηση να έχει και πιο στοχευμένο χαρακτήρα.

Πιστεύω ότι ακόμα και εκμεταλλευόμενος ουσιαστικά μόνο τα σαββατοκύριακα για πολύωρη προπόνηση μπορεί κάποιος να βελτιωθεί. Εξάλλου οι πολλές προπονήσεις στο βουνό στατιστικά οδηγούν στον τραυματισμό.