-Πώς συνδυάζεις τα αθλήματα βουνού με τα οποία ασχολείσαι; Υπάρχουν περίοδοι που ασχολείσαι μόνο με το ένα ή το άλλο;

Η καλύτερη προπόνηση για το βουνό είναι να είσαι στο βουνό. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ταλαντούχο σε τίποτα, αλλά μετά από 15 και πλέον χρόνια συνεχόμενης ενασχόλησης με τα αθλήματα βουνού νιώθω ότι υπάρχει μία βάση σε όλα (αναρρίχηση, σκι, τρέξιμο, ποδήλατο).
Επίσης σημαντικό είναι ότι τα βιοποριστικά μου επαγγέλματα (γεωλόγος, διαχείριση καταφυγίου Χρήστος Κάκκαλος) και κυρίως για αυτό του καταφυγίου είμαι συνέχεια στο βουνό. Δεν είναι ασυνήθιστο να ανεβοκατεβαίνω τον Όλυμπο 3 φορές την εβδομάδα. Άσε που το επιδιώκω ο μαζόχας. Κάτω το πρωί για ψώνια και τροφοδοσία ή έστω για να πάρω μία βίδα από το Λιτόχωρο, πάνω το απογευματάκι τρέχοντας όσο πιο πολύ γίνεται στη διαδρομή. Έτσι δημιουργείται η βάση.

Τώρα, εάν πρόκειται για ένα μεγάλο αγώνα (πχ ROUT, ή το επερχόμενο TDS στο Mont Blanc) φυσικά και τα χιλιόμετρα θα ανέβουν, θα σταματήσω να παίρνω το αυτοκίνητο από τα Πριόνια και θα τρέχω μέχρι την παραλία. Η εμπειρία έχει δείξει ότι για το ορεινό τρέξιμο οι back to back προπονήσεις είναι πολύ καλές, αλλά και πάλι ο κάθε αθλητής έχει το δικό του ρυθμό προπόνησης αφού μέσα από την εμπειρία μαθαίνει τι λειτουργεί καλύτερα για αυτόν και τι όχι. Εάν επίκειται μία ανάβαση στα Ιμαλάϊα, τα πάνω κάτω στο βουνό γίνονται με πολύ χαμηλότερη ένταση αλλά και ένα σακίδιο 15 - 20 κιλών στην πλάτη, ενώ τέλος όταν προγραμματίζονται αναβάσεις σε βουνά με μεγάλες τεχνικές δυσκολίες η έμφαση φυσικά δίνεται στην αναρρίχηση και σε πιο τεχνικές αναβάσεις στα Ελληνικά βουνά.

Το ποδήλατο το έχω υιοθετήσει σαν μέσο μεταφοράς εδώ και είκοσι χρόνια όταν είμαι στην πόλη (σπάνια δηλαδή), για βόλτες τύπου Θεσσαλονίκη – Λιτόχωρο, αλλά και για βόλτες στο βουνό (πολυήμερες διασχίσεις στην Πίνδο, και άλλα τέτοια ωραία) οπότε και αυτό δεν χρειάζεται πολύ χρόνο για να
συνηθίσω τη σέλα και το επίπονο μερικές φορές πιάσιμο του πισινού. Το χειμώνα το ορειβατικό σκι (διασχίσεις – καταβάσεις σε απόκρημνες πλαγιές) και η χειμερινή αναρρίχηση καταλαμβάνουν τον περισσότερο χρόνο αφήνοντας τρέξιμο και ποδήλατο για την καλοκαιρινή σαιζόν.

Από όλες αυτές τις δραστηριότητες / αθλήματα του βουνού, δεν μου αρέσει να βάζω στόχους και να φανατίζομαι υπερβολικά με την επίτευξη των. Φυσικά είναι ωραίο να τερματίζεις ένα μεγάλο αγώνα που το σκέφτεσαι για πολύ καιρό, ή να ανεβαίνεις μετά από 5 ημέρες συνεχόμενης προσπάθειας σε ένα ψηλό βουνό, αλλά προσωπικά δεν είναι ο στόχος αλλά η όλη διαδικασία που μετράει.

Όταν μπαίνουν οι χρόνοι και αριθμοί που υποδηλώνουν επιδόσεις και ανταγωνισμό μέσα στο μυαλό το παιχνίδι αλλάζει και δίνεται έμφαση αλλού. Αυτό δεν σημαίνει ότι τρέφω ατελείωτο θαυμασμό για τους πρώτους ή καλύτερα τους κορυφαίους αθλητές όλων των αθλημάτων, αλλά η δική μου προσέγγιση είναι τελείως διαφορετική. Όταν ασχολούμαι με όλα αυτά θέλω να περνάω καλά, χωρίς να επηρεάζομαι από το τελικό αποτέλεσμα. Fun climber, fun runner…

Άμα τύχει να τερματίσω και τον αγώνα ή άμα γίνει η κορυφή για την οποία αρχικά στοχεύουμε και έχουμε καταναλώσει τόση προσπάθεια ακόμα καλύτερα, είναι απλά ένα bonus. Με συνεπαίρνει πιο πολύ το ταξίδι παρά ο προορισμός!!!

- Μίλησε μας για την ιδέα του κ. Παύλου Αγγελάτου και την εθνική αποστολή «Hellas- Everest 2004». Ποια τα αισθήματα και οι εικόνες όταν βρίσκεσαι μετά από τόσες αναβάσεις σε κορυφές στη «στέγη του κόσμου »;

Είναι απλό, ότι δεν κατάφεραν η Ελληνική ορειβατική ομοσπονδία και το Ελληνικό κράτος για 10 χρόνια, το κατάφερε ένας ομογενής από τον Καναδά. Αποτέλεσμα ήταν να μπει η Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη της ορειβασίας για τα καλά.

Για εμάς που συμμετείχαμε στην αποστολή ήταν ξεχωριστή εμπειρία μετά από διάφορες αποστολές που διοργανωνόταν με λίγα και συνήθως περιορισμένα οικονομικά μέσα να βρεθούμε σε μια αποστολή που είχε εξ’ αρχής όλα τα λογιστικά και οικονομικά προβλήματα λυμένα. Η ανάβαση στο βουνό ήταν καθαρά θέμα τύχης και καλού καιρού. Και τα είχαμε όλα με το μέρος μας. Η μέρα κορυφής ήταν φανταστική και η ομάδα σε πολύ καλή κατάσταση κατά τη διάρκεια ολόκληρης της αποστολής.

Τα συναισθήματα σε τέτοια μέρη δεν τα βιώνεις άμεσα, γιατί υπάρχει – ή τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει – αυτή η φωνή που σου λέει συνέχεια, αρκετά, φύγε, κατέβα γρήγορα με ασφάλεια. Δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση αυτό το συναίσθημα της σούπερ κατάκτησης εκείνη τη στιγμή. Αυτά έρχονται μετά, στην κατασκήνωση βάσης. Τότε προσπαθείς να ξανασυνθέσεις το παζλ, αλλά πάντα ένα κομματάκι θα λείπει. Όπως και να έχει, το να κοιτάς την καμπυλότητα του ορίζοντα από το ψηλότερο σημείο της γης δε σβήνει ποτέ από το μυαλό.

-Είναι η άνοδος στην κορυφή μια μοναχική διαδικασία;

Σίγουρα, αλλά όσο μοναχική είναι άλλο τόσο και ομαδική πρέπει να είναι. Στα πολύ ψηλά βουνά άνω των 8000 μέτρων και όταν οι ορειβάτες δεν είναι δεμένοι με σκοινί, ο καθένας βρίσκεται κατά κάποιο τρόπο στον κόσμο του. Απλά γυρίζει και κοιτάει πίσω το σύντροφο του. Λένε ότι πάνω από τα 8000 μέτρα ο καθένας είναι μόνος. Αυτό βέβαια δεν το συμμερίζομαι, αλλά το νόημα αυτής της έκφρασης επικεντρώνεται στο γεγονός ότι σε μεγάλα υψόμετρα ο καθένας ανεβαίνει με δική του ευθύνη και πρέπει να μπορεί να κατέβει με δικές του δυνάμεις, χωρίς να βασίζεται σε κανέναν. Για μένα, η ανθρώπινη ζωή έχει μεγαλύτερη σημασία από την ανάβαση σε οποιοδήποτε βουνό.

Από την άλλη, σε βουνά με μεγάλη κλίση και τεχνικές δυσκολίες, η ανάβαση απαιτεί την ύπαρξη σκοινοσυντροφιάς πράγμα που κάνει την όλη διαδικασία να είναι σαφώς ομαδική. Υπάρχει ο τυπικός διάλογος για τα υλικά, την ασφάλιση, τα σκοινιά και άλλα τέτοια. Πάλι όμως υπάρχουν στιγμές που και δεμένος με το σκοινί να είσαι με το σύντροφο σου, είσαι και πάλι μόνος αλλά πάντα σε αρμονία με το περιβάλλον.

Συνεχίζεται...

(φώτο επάνω: It is an ice ice world)